راجر ايبرت بزرگ‌ترين منتقد دنياي سينما است و اگر او بگويد فيلمي بد است بدانيد كه واقعا بد است و اگر بگويد خوب و ديدني است مطمئنن ارزش ديدن را دارد . آقاي ايبرت فيلم كسوف را خوب ارزيابي كرد اما مشكلاتي هم دارد . راجر ايبرت از 100 به فيلم كسوف نمره 50 را داده .

تذكر : دوستان عزيز خواندن متن نقد امكان دارد بخش‌هايي از فيلم رو لو بدهد .

متن كامل نقد راجر ايبرت در ادامه مطلب ...



قیمتی که بلا سوان برای از دست دادن دوشیزگی خود باید بپردازد آن قدر زیاد است که ادوارد کالن برای راضی کردن بلا به او قول جادوانه کردنش (تبدیل شدن به یک خون‌آشام ) را می‌دهد . این واضح است که وقتی شما با یک خون‌آشام هر چقدر هم که مثل ادوارد خوش رفتار باشد ، ازدواج کنید بازهم برای شما خطر گاز گرفتن وجود دارد .

در فیلم سوم از سري توآیلایت ، این مجموعه‌ی خستگی ناپذیر ، در کسوف پیچیدگی‌هایی وجود دارد که به جریان داستان اضافه شده است . برای مثال دوراهی عاشقانه‌ای برای بلا وقتی پیش می‌آید که دوست گرگینه‌اش عاشق او می‌شود و بلا نمی‌داند که او را دوست دارد یا نه . جیکوب و گله‌ی گرگینه‌اش خون گرم هستند و بالا تنه شان لخت است که همین الهام بخش نوعی طنز در بیننده است . در این فیلم ، دختری باید بین دو مرد قدبلند و زیبا که هر دو به او میل دارند یکی را انتخاب کند .

هیچ چیز کامل نیست . یک مشکل وجود دارد . ویکتوریا خون آشام شعله‌ور در سیاتل فعال بوده و خون‌آشام‌های جدید یا همان تازه متولدها را آموزش می‌دهد . آنهایی که تشنه‌ی خون هستند و اگر انسان بودند قدرت‌های فراانسانی داشتند . ویکتوریا می‌خواهد بلا را در انتقام قتل دوست پسرش جیمز نابود کند .
ادوارد و جيکوب هر دو برای مراقبت از بلا ، دختری که دوستش دارند پیمان می‌بندند و گرگينه‌ها و خون آشام‌های دیگر نیز آماده‌ی نبرد تا پای جاناشان هستند و این عشق حقیقی به دوست است .

این فیلم دارای صحنه‌های خشونت و مرگ است اما نه بقدري زیاد و خسته کننده . در بخش زیادی از فیلم گفتگوهای ضعیف بین ادوارد بلا و جيکوب وجود دارند که اگر حتي یکی از آنها یک سخن گوی ماهر بود ‌مي‌توانست به کیفیت فیلم کمک کند . اما ایده‌های آنها محدود به بیان ساده‌ی خواسته هایشان است .

ادوارد در این بین یک گفتگوی نجیبانه با بلا می‌کند و به او می‌گوید که از داشتن رابطه‌ی جنسی با او تا قبل از ازدواج خود داری می‌کند که این جداً یک خود نفی کردن برای خون آشام ۱۰۹ ساله به شمار می‌رود .

درباره ی تیلور لاوتنر با بدنی عضله‌ای و عضلات شکمش زیاد نوشته شده است . بله ، او بدنی عالی دارد اما باید به شما یادآوری کنم که این عضلات شکم با کمی ورزش بدست می‌آید اما تاثیر گذارتر این است که ادوارد و جیکوب باید با نگاه‌های نافذ از زیر ابروهای خود نظر بلا را جلب کنند .

در جلوه های ویژه‌ی این فیلم مشکلاتی وجود دارد . مثلا خطوط کوهستان‌هایی که در دوردست‌ها ناپدید می‌شوند همانند نقاشی هستند و به واقعیت شباهتی ندارند . و هم چنین جنگل‌های کوهستانی و دریاچه‌ها خیلی دست نخورده به نظر می‌آیند . گرگینه‌ها واضح نیستند . آنها خشمگین به نظر می‌آیند و دندان‌های شرور و خشنی دارند واندازه‌ی آنها از اسب‌های پونی کمی بزرگتر است . مانند این است که روی آنها به اندازه‌ی لازم کار نشده است . در این فیلم می‌گویند که یکی از گرگینه‌ها آسیب دید و استخوان‌های یک طرف بدنش کاملا شکستند اما می‌بینیم که این آسیب دیدگی طی یک شب توسط دکتر کالن مداوا می‌شود ( توآيلايت.آي.آر : حتما آقاي ايبرت نميداند كه گرگها قدرت زيادي در ترميم بدن دارند ! ) . مشکلی که جلوه‌های ويژه دارند این است که گرگینه‌ها انگار حضور فیزیکی ندارند و بی وزن به نظر می‌آیند .

صحنه‌ی مهمی از فیلم هنگامی اتفاق می‌افتد که آنها در چادری بر فراز قله‌ی کوه هستند و بوران زوزه کشان آنها را احاطه کرده ، هنگامی که دندان‌های بلا شروع به لرزیدن می‌کنند .این فرصت مناسبی برای جيکوب خون گرم است و ادوارد خون سرد تا وقتی که جيکوب بلا را در آغوش می‌گیرد و اورا گرم می‌کند ، او و ادوارد مکالمه‌ی گرم و فروتنانه‌ای می‌کنند که در آن ادوارد اعلام می‌کند که اگر جيکوب یک گرگینه نبود به احتمال زیاد اورا دوست می‌داشت و بعد جيکوب می‌گوید که اگر ادوارد یک خون آشام نبود ...نه ، نه ، جيکوب نتوانست بگوید ، در حالی که هر دویشان چشم به هم دوخته‌اند .

تماشاچیان این فیلم ، آن‌را با توجهی محسور کننده نگاه می‌کردند. و واضح بود که آنها یک درک عمیق از داستان دارند . و من فکر نمی‌کنم که کسی که از قبل داستان و جریانات این سری را نمی‌داند نمی‌تواند چیزی از صحنه‌های اولیه‌ی فیلم سر در بیاورد . فیلم‌های توآیلایت برای تحریک احساسات و رویاپردازی‌های نوجوانان بوجود آمده است .

اين ترجمه براي اولين‌بار از اين وبسايت نشر پيدا كرد . مترجم : گلنوش مقتدایی و با تشكر از : امین غلام‌زاده


بزودي نقد A.O. Scott از New York Times